Spośród praw przyznanych posiadaczom praw autorskich, trzy prawa są niezbędne w kontekście licencjonowania muzyki: prawo do powielania, prawo do rozpowszechniania oraz prawo do publicznego odtwarzania. Prawo do zwielokrotniania jest prawem do powielania, transkrybowania, naśladowania lub symulowania utworu w ustalonej formie.
W kontekście autorskich praw Autor muzyki ZAIKS ma prawo do zwielokrotniania upoważnia do kopiowania utworów muzycznych (np. powielania nut) lub nagrań dźwiękowych. Naruszenie tych praw byłoby niezgodnym z prawem kopiowaniem dzieła chronionego prawem autorskim. Prawo do rozpowszechniania ustanawia prawo do rozpowszechniania kopii lub nagrań fonograficznych utworu chronionego prawem autorskim w drodze sprzedaży lub innego przeniesienia własności albo w drodze wynajmu, dzierżawy lub wypożyczenia.
W kontekście praw autorskich do muzyki bez ZAIKS prawo do rozpowszechniania zezwala na publiczną sprzedaż kopii (zapisów nutowych) lub nagrań fonograficznych (nagrań dźwiękowych). Naruszenie tego prawa oznaczałoby każdą nieautoryzowaną publiczną dystrybucję kopii lub nagrania fonograficznego. Prawo publicznego wykonania oznacza wystawę, interpretację lub odtwarzanie dzieła chronionego prawem autorskim, bezpośrednio lub za pomocą dowolnego urządzenia lub procesu. Publiczne wykonanie utworu jakim jest muzyka bez ZAIKS obejmuje nie tylko wstępne wydanie, ale także wszelkie dalsze działania, za pomocą których wydanie jest przekazywane lub podawane do publicznej wiadomości. W kontekście praw autorskich do muzyki prawo do publicznego odtwarzania ZAIKS umożliwia promocję i wykonywanie utworu, jakim jest muzyka bez ZAIKS. Naruszenie tego prawa oznaczałoby publiczne wykonanie dzieła chronionego prawem autorskim bez zgody właściciela praw autorskich – a co za tym idzie – karę, że muzyka bez ZAIKS puszczana jest w miejscach ogólnie dostępnych, czyli publicznych.